El quesu d'Urbiés, tradición y manxar que se niega a desapaecer

Urbiés celebró esti domingu una de les cites gastronómiques más singulares del calendariu: la venta añal del Quesu d'Urbiés, un productu amestáu a la tradición rural del valle y que la so presencia nel mercáu ye prácticamente testimonial. El certame algamó la so trixésima edición con actividaes festives, mercáu y l'apertura de venta al públicu nel únicu día del añu, nuna xornada que cada añu axunta a vecinos, visitantes y aficionaos a los quesos de fuerte personalidá.

La fama del Quesu d'Urbiés nun s'esplica por grandes cifres, sinón precisamente polo contrario. La so producción ye bien pequeña y depende d'un saber domésticu tresmitíu mientres xeneraciones, güei en manes de namái trés ellaboradores. Esa fraxilidá convirtió cada edición del certame en daqué más qu'una feria: ye tamién una llamada d'atención sobre'l riesgu de perder una pieza del patrimoniu alimentariu del monte central.

A diferencia d'otros quesos asturianos más conocíos, el d'Urbiés preséntase como una crema intensa, de tastu potente y final picante. La so ellaboración parte tradicionalmente de lleche de vaca y d'un procesu sele, ensin añader cuayu nin lleldu. Asina'l lleche coagula por acidificación. Trátase d'un quesu blandiu, untuosu y ensin materia graso. Non eso namái, sinón que cuesta muncho facelu.. 1kg de quesu necesita alredor de 24 llitros de leche. Too eso, fai d'él un productu perespecial y escasu.

La xornada devolvió al Quesu d'Urbiés al escaparate, anque seya per unes hores. Pa Mieres y p'Asturies, la cita tien valor gastronómicu, pero tamién cultural: cada venta ayuda a caltener viva una tradición qu'aguanta nun equilibriu delicáu entre la señardá, l'arguyu llocal y la necesidá d'atopar relevu por que'l quesu nun acabe convertíu namái n'alcordanza.